02.10.2025

Ёсць працаўнікі вёскі, якія працуюць з запалам, душой і на сумленне

А яшчэ выразна разумеюць важнасць сваёй місіі: хто, калі не я, сядзе за руль трактара або вялікагрузнага аўтамабіля, збярэ новы ўраджай, перавязе яго? Іх не палохаюць складаная праца і напружаны графік. Наадварот, усё, што яны робяць, прыносіць радасць.

Да такіх адносіцца і Мікалай Балотнік, які прайшоў працоўны шлях у СПФ "Заазер'е2 ад маладога спецыяліста да заслужанага работніка. За рулём Мікалай Аляксеевіч без малога 40 гадоў, і ўсе гэтыя гады ён прысвяціў роднай гаспадарцы. У дадзены момант працуе на МАЗе-555.

У скарбонцы яго дасягненняў – шмат узнагарод рознага ўзроўню, таму што заўсёды ў лідэрах, не лічыцца са сваім часам, любіць сваю прафесію. Галоўнае для яго – праца на вынік.

- Родам я з вёскі Будзёўцы. Скончыў Лепельскае ПТВ-56 (пазней стала ПТВ-175) па спецыяльнасці "механізатар меліярацыйных работ". З 1980 года працую кіроўцам, хоць працоўная кніжка заведзеная ў 1979 годзе – падчас вучобы на канiкулах працаваў памочнікам камбайнера ў калгасе ім. Калініна (так называўся раней СПФ "Заазер'е"). Ніхто мяне не прымушаў да гэтага, сам хацеў набрацца вопыту па спецыяльнасці. Таксама я скончыў Гарадоцкі тэхнікум па спецыяльнасці механіка.

У 1980 годзе наш герой быў прызваны на службу ва Узброеныя Сілы, і праходзіў яе ў 120-й Рагачоўскай дывізіі. Там дадаткова атрымаў за 2 гады добры вадзіцельскі вопыт. Адслужыўшы тэрміновую, вярнуўся на радзіму. Такім чынам, з 1980 года па сённяшні дзень Мікалай Аляксеевіч за рулём.

Пачынаў працоўную дзейнасць трактарыстам, і яму адразу даверылі новы трактар МТЗ-82. Усё гэта не спраста – кіраўніцтва бачыла патэнцыял маладога спецыяліста.

Працаваў у калектыве інтэнсіўнай працы. Усе яго ўдзельнікі, а гэта самыя лепшыя работнікі гаспадаркі, былі зацікаўлены ў павышэнні культуры земляробства, строгім захаванні ўсяго комплексу агратэхнічных і іншых мерапрыемстваў, якія спрыяюць росту ўрадлівай сілы раллі. Мікалай Аляксеевіч там быў звеньявым па лёне і бульбе.

У 90-х гадах перасеў на камбайн Дон-1500, на якім адпрацаваў каля 15 гадоў. Працаваў у сямейным экіпажы з жонкай, памочнікам камбайнера таксама працаваў і сын Аляксандр.

За час працы на рознай тэхніцы Мікалай Аляксеевіч стаў сапраўдным кіроўцам-прафесіяналам, які ведае практычна ўсё пра свайго вялікагрузнага сябра. Нават па гуку матора кіроўца здольны вызначыць непаладку ў машыне. За працавітасць і адказнае стаўленне да справы яго паважаюць калегі і кіраўніцтва гаспадаркі.

Кіраўніцтва таксама не шкадуе добрых слоў у адрас Мікалая Аляксеевіча: добрапрыстойны, выканаўчы, адказны работнік, акуратна і эканамічна кіруе аўтамабілем. Патрабавальны да сябе, і за гэта карыстаецца аўтарытэтам. Сакрэт такога прафесійнага поспеху просты і складаны адначасова: трэба любіць тое, што робіш, прыкіпець душой і сэрцам да абранай справы. Галоўнае, не ленавацца: для людзей усё ж такі робіш, ім прыносіш карысць.

Бацька нашага героя таксама працаваў у мясцовым калгасе механізатарам доўгі час, затым – жывёлаводам. Напэўна, ад бацькоў і перадалася любоў да сельскай гаспадаркі.

– А чаму выбралі гэтую сферу для працоўнай дзейнасці?

– Для мяне галоўная ўзнагарода – бачыць плён сваёй працы, усведамляць асабісты ўклад у агульную справу, – прызнаецца мужчына. – Асабліва люблю назіраць, калі каласяцца палі. Рады, што выбраў менавіта гэтую прафесію.

Жонка Валянціна Мікалаеўна родам з Жытомірскай вобласці Украіны, працуе ў ТЦСАН Лепельскага раёна.

– А як пазнаёміліся з жонкай?

– Калі Валянціна вучылася ў Віцебскім дзяржаўным індустрыяльным каледжы, прыехала ў Лепельскі раён у верасні прыбіраць бульбу. Я тады працаваў на ўборачнай тэхніцы. На полі і пазнаёміліся. А 5 лістапада мы ўжо згулялі вяселле.

Валянціне вельмі падабаецца Беларусь, ні дня не шкадавала, што засталася тут.

Муж і жонка выгадавалі траіх дзяцей. Аня скончыла Віцебскую ордэна "Знак Пашаны" дзяржаўную акадэмію ветэрынарнай медыцыны, працавала ў СПФ "Заазер'е" ветурачом, у філіяле "Лепельскі" ЗАТ "Віцебскаграпрадукт", цяпер – у лабараторыі Лепельскага МКК. Аляксандр скончыў Беларускую дзяржаўную ордэнаў Кастрычніцкай рэвалюцыі і Працоўнага Чырвонага Сцяга сельскагаспадарчую акадэмію, да нядаўняга часу працаваў у сельгаспрадпрыемстве, паказваў высокія вынікі. Таццяна скончыла Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт культуры і мастацтваў.

Часу вольнага ў мужчыны мала. Праца ў гаспадарцы, потым праца дома: сям'я Балотнік трымае свіней, курэй, качак, апрацоўвае досыць вялікі надзел зямлі. У свой час трымалі дзве каровы, бо дзяцей гадаваць трэба было.

– Калі вы толькі паспяваеце?

– У мяне ёсць невялікі трактар Т-25 – сапраўдны памочнік. Ды і мая жонка –дзіўны чалавек. Ёй вялікі дзякуй. Даводзілася самой спраўляцца па гаспадарцы і гадаваць дзяцей, калі я знаходзіўся ад відна да цямна ў полі. І ні разу ад яе я не пачуў слоў папроку, што не дапамагаў у выхаванні дзяцей.

Дарэчы, "Лепельскі край" у сям'і – настольная газета.

– Мая жонка захоўвае ўсе нататкі пра мяне ў газеце. Выпісваем з даўніх часоў, яшчэ калі быў "Ленінскі сцяг". Мы прыхільнікі раёнкі, – смяецца мужчына.

Па матэрыялах ЛК