Каманда выйграла для сваёй арганізацыі аўтамабіль ГАЗ-3309

Абласныя спаборніцтвы па прафесійным майстэрстве сярод брыгад па рамонце і абслугоўванні размеркавальных электрычных сетак 0,4-10 кВ завяршыліся перамогай электраманцёраў Лепельскага РЭС. Каманда выйграла для сваёй арганізацыі грузапасажырскі аўтамабіль ГАЗ-3309. Аднак спачываць на лаўрах і расслабляцца яшчэ рана — наперадзе спаборніцтва наймацнейшых на ўзроўні рэспублікі.

За камп'ютарнымі сталамі ў спецыяльнай праграме адточваюць тэарэтычныя пытанні два Сяргеі — Лях і Кулеш. На выбар прапануецца некалькі варыянтаў адказаў. З боку, калі не ўчытвацца, нагадвае здачу ПДР. Яўген Рудзь вывучае спецыяльную літаратуру, а майстар Андрэй Марцінкевіч рыхтуе суправаджальную дакументацыю. Для поўнага складу не хапае Паўла Азевіча, які пайшоў у адпачынак. У электрыкаў дэжавю, бо адносна нядаўна яны ўжо ўсім гэтым займаліся перад абласным этапам.

Наогул у энергасістэме штогод спаборнічаюць тыя ці іншыя яе падраздзяленні. Непасрэдна прадстаўнікі размеркавальных электрычных сетак 0,4-10 кВ — раз на тры гады.

Упершыню цяперашні склад каманды выступіў у 2014 годзе і меў нечаканы поспех. Іх папярэднікі далей за вобласць не праходзілі. Адбор у зборную брыгаду праводзіўся спачатку ўнутры РЭС. Улічваліся наступныя крытэрыі: вопыт, фізічная падрыхтоўка, асабістыя якасці і г.д. Затым хлопцы спаборнічалі сярод Полацкіх сетак, якія ўключаюць у сябе акрамя нашага раёна яшчэ сем. Стаўшы лепшымі на зональным і абласным адборы, каманда прадставіла РУП «Віцебскэнерго» ў Гродне. Туды з'ехаліся сапраўдныя майстры сваёй справы з усёй краіны. Лепельчане занялі тады трэцяе месца, саступіўшы ўсяго адзін бал калегам з Мінска.

* * *

Ці ўдасца нашым электраманцёрам цалкам паўтарыць або нават пераўзысці свае дасягненні трохгадовай даўнасці — пакажа час. Але на дадзены момант за плячыма два месяцы бесперапыннай падрыхтоўкі, камандзіроўкі ў Віцебск для трэніровак у рэальных умовах спаборніцтваў і, галоўнае, каштоўны прыз.

Пражывалі ў «Лучесе». Незабыўны від адкрываўся з аглядкавай пляцоўкі на чатырнаццатым паверсе будынка. Начны горад з такой вышыні — дзіўная карціна нават для верхалазаў, якімі з'яўляецца кожны ўдзельнік каманды. Але гэта невялікае лірычнае адступленне.

Тры дні спаборніцтваў маральна і фізічна даліся нялёгка. Па-першае, адбіліся ўмовы надвор'я. Па-другое, такой складанай судовай сістэмы, дзе ўдзельнічаюць чатырнаццаць суддзяў, а колькасць балаў даходзіць да двухсот, няма ні ў адной нават спартыўнай дысцыпліне. Па-трэцяе, у працэсе складана выявіць лідара. Калі ж ён намячаецца, то самы няпросты этап, тэарэтычныя пытанні, усё роўна праходзіць у апошні дзень і шмат што вырашае. Зразумела, да гэтага моманту напружанне дасягае піку.

* * *

Што ж уяўляюць сабой гэтыя спаборніцтвы? Электраманцёры-пераможцы зональных этапаў з'язджаюцца на рабочых машынах у вобласць. Лепельчане адправіліся на тую, якую выйгралі ў мінулы раз. З сабой усе інструменты, больш за сорак найменняў, і экіпіроўка. Кожны, нават самы невялікі, агрэгат павінен суправаджацца дакументамі: тэхнічны пашпарт, сертыфікат адпаведнасці. У адваротным выпадку суддзя можа зняць балы або зусім адхіліць ад задання.

Пасля ўрачыстага пастраення — жараб'ёўка. Велізарны навучальны палігон разбіты на некалькі сектараў, і каманды выступаюць паралельна. Першым выпрабаваннем стала «Замена саманясучага ізаляванага провада». Здаецца, з такой працай ім даводзіцца сутыкацца штодня. Аднак гэта меркаванне памылковае. І справа тут у самым провадзе, які нагадвае моцнышнурок. З прычыны яго даўгавечнасці (каля сямідзесяці гадоў), ён у рэдкіх выпадках патрабуе ўмяшання. Праўда, у нашым раёне, як і ў многіх іншых, з-за высокага кошту праведзены далёка не ўсюды. Адпаведна, практыкі з ім у электраманцёраў менш. Нягледзячы на апісаны нюанс, каманда спраўляецца за паўтары гадзіны.

Затым ішла замена жалезабетоннай апоры дзесяць кВ. У кожным з заданняў прывіталася хуткасць, але хутчэй за іншых завяршылася зняцце пацярпелага і яго рэанімацыя на другі дзень — дзве хвіліны і трыццаць тры секунды. У натуральны чалавечы рост дзевяностакілаграмовы робат-трэнажор «Гоша» вісеў на провадах. Электраманцёр Сяргей Кулеш кінуўся яму на дапамогу і ўразіў нават суддзяў уменнем узлятаць на «когоццях» па «слупе». Цяжкага «пацярпелага» з дапамогай вяроўкі апусцілі ўніз і аказалі яму неадкладную медыцынскую дапамогу. Удасканалены манекен шостага пакалення пасля непрамога масажу сэрца і штучнага дыхання прыйшоў у сябе. Аднак адчувальныя датчыкі паказалі «зламанае рэбро». Знялі бал. Ніякія довады пра тое, што гэта прыкмета якасна праведзенай рэанімацыі, на суддзю не падзейнічалі.

У «Тушэнні пажару на КТП» — камплектнай трансфарматарнай падстанцыі — таксама ўзнік спрэчны момант. На думку жанчыны-суддзі, электраманцёр Сяргей Лях падышоў да ачага на адлегласць менш за метр, што недапушчальна і штрафуецца. Хлопец быў упэўнены, што дыстанцыі не парушаў. У размове тая зрабіла асечку, дубляваўшы свае словы жэстамі. Відаць, жанчына не ведала, што ў сярэднестатыстычнага чалавека даўжыня яго выцягнутых рук прама прапарцыянальная росту, адпаведна і парушэння не было. Далей па жэрабі — пятля «фаза-нуль». Вымяралі супраціўленне провада. Завяршальным этапам стала замена праходнага ізалятара на КТП. Праца карпатлівая, патрабуючая вялікай дакладнасці — зрабілі больш за дзевяць замярэнняў, склалі графік, разлічылі ўсё па формулах, а іх нямала, і… апынуліся ля фінішнай рысы.

Засталося здаць тэорыю — больш за тысячу пытанняў. Калі да гэтага моманту каманда ўсё рабіла разам, размеркаваўшы абавязкі, то з камп'ютарам кожны ўдзельнік застаўся адзін на адзін. Лепшым аказаўся Яўген Рудзь, які адказаў безашыбочна, як і два яго таварышы, але проста зрабіў гэта хутчэй. Цяпер некалькі падрабязней пра яго і калег.

Хлопец уладкаваўся ў РЭС практычна адразу пасля арміі — у 2003 годзе. Вырашыў пайсці па слядах свайго бацькі, які працуе ў электрасетках усё жыццё. У калектыве мае рэпутацыю дысцыплінаванага і добрага чалавека, што адчуваецца нават пры першай сустрэчы. Сяргей Кулеш і Сяргей Лях падобныя толькі імёнамі. Першы паспрабаваў сябе ў розных сферах, нават за межамі рэспублікі, але па-сапраўднаму сваё месца знайшоў у 2006 годзе, дзе і працуе па сей час. Склад характару прамалінейны, таварыскі і хуткі. У Сяргея Ляха ў працоўнай кніжцы пазначана адно адзінае месца працы, на якое трапіў не выпадкова. Доўга выбіраў, куды паступаць, і спыніўся на энергетыцы — напрамку, на яго думку, заўсёды запатрабаваным і актуальным. Калі б не стаў электраманцёрам, то, здаецца, быў бы добрым вайскоўцам. Гаворыць па справе і не шмат, трымаецца ўпэўнена і строга. Андрэй Марцінкевіч у зборнай брыгадзе самы дасведчаны. Адпрацаваў шаснаццаць гадоў, апошнія дзесяць з якіх — майстрам КТП. Умее арганізаваць каманду, ведае, як падбадзёрыць, дзе пажартаваць, і выклікае павагу ў падначаленых.

Асобнай увагі заслугоўвае Віктар Ермашкін, які на мінулых спаборніцтвах ездзіў з брыгадай у якасці галоўнага інжынера і не пакінуў яе зараз, стаўшы начальнікам. На ўсіх этапах прысутнічаў асабіста і адстойваў, як мог, інтарэсы сваіх падначаленых.

Яўгенія ЛЯХ.
На здымку:; Віктар Ермашкін, Андрэй Марцінкевіч, Сяргей Лях, Яўген Рудзь, Сяргей Кулеш (справа налева) каля выйгранага аўтамабіля.
Фота аўтара.