У вайсковай часці ў Бароўцы адбылося свята – маладое папаўненне прыняло ваенную прысягу. У гэтага свята, як і ў многіх іншых, выдзеліў бы некалькі момантаў.
У вайсковай часці ў Бароўцы адбылося свята – маладое папаўненне прыняло ваенную прысягу. У гэтага свята, як і ў многіх іншых, выдзеліў бы некалькі момантаў.
Момант першы – чаканне.
Чаканне, як вядома, адна з самых стамляльных спраў. Першы месяц службы ў чаканні прысягі праляцеў для салдат вельмі хутка, і агледзецца не паспелі. Дні былі напоўнены практыкаваннямі, заняткамі па страявой падрыхтоўцы, вывучэннем вайсковых статутаў, азнаямленнем з баявой тэхнікай.
А з самай раніцы салдаты былі ў чаканні прыняцця прысягі і сустрэчы з роднымі і блізкімі. У роўных шарангах на плацы яны пільна ўглядаліся ў процілеглы бок, стараліся заўважыць у натоўпе гасцей сваіх матуль, татаў, братоў, сясцёр, сяброў, каханых.
І для процілеглага боку чаканне таксама было цяжкай ношай. Многія прыехалі здалёку, загадзя прыпаркавалі машыны ля кантрольна-прапускнога пункта. Іх шэрагі на ўзбочынах чымсьці нагадвалі шаэнгі салдат.
Вось да ўрачыстасці засталіся лічаныя хвіліны – самыя цяжкія ў чаканні.
Момант другі – прысяга.
Хоць працэдура прыняцця маладым папаўненнем ваеннай прысягі ў войсках адладжана гадамі, за ўсе часы яна так і не стала звычайнай справай. Хвалююцца ўсе – ад дасведчанага сяржанта і прапаршчыка да камандзіра часці. Што ўжо казаць пра хваляванне салдат-навабранцаў. Здавалася б, трэніраваліся некалькі дзён, ледзь не на памяць вывучылі тэкст прысягі. Аднак перажыванні, адчуванне вялікай адказнасці чыталася на тварах. Адзін за адным падыходзілі салдаты да сталоў і чыталі радкі ўрачыстай клятвы: "Я, грамадзянін Рэспублікі Беларусь…". У хуткім часе ўсе 86 салдат папаўнення выканалі ўрачысты вайсковы рытуал.
З трыбуны іх павіншавалі памочнік Міністра абароны – начальнік галоўнага ўпраўлення па ідэалагічнай рабоце генерал-маёр Аляксандр Гура, намеснік старшыні райвыканкама Аляксандр Шыдлоўскі, прадстаўнікі грамадскасці.
Момант трэці – самы шчымлівы.
На думку аўтара, самымі шчымлівымі, самымі хвалюючымі з'яўляюцца хвіліны, калі ўрачыстая частка завершана і блізкім і родным прапануецца павіншаваць салдат. Такіх эмоцый, гонару за сябе, свой новы статус абаронцы Айчыны не сустрэць больш нідзе. З боку ж гасцей у першую хвіліну эмоцыі зашкальвалі, асабліва ў жанчын. У такой сітуацыі нават некаторыя таты, у звычаым жыцці даволі суровыя і стрыманыя, маглі пусціць слязу з гонару за сына.
Не абышлося і без сэлфі. Сябры, мамы, браты і сёстры фатаграфаваліся побач з салдатамі і тут жа выкладалі фота ў сацыяльныя сеткі.
Пытанні і рэплікі ліліся ракой. За гэтыя дзесяць хвілін адбыўся абмен вялізным аб'ёмам інфармацыі. Таты і мамы пераканаліся, што сынам служыцца нармальна, камфортна, што камандзіры праяўляюць сапраўдны клопат. Браты і сёстры, сябры памацалі рукамі сапраўдныя аўтаматы, сфатаграфаваліся з салдатамі. Каханыя абняліся і яшчэ раз пераканаліся ў моцы і глыбіні пачуццяў.
Апошні момант – знаёмства з землякамі.
Пасля праходжання ўрачыстым маршам салдаты накіроўваюцца ў казармы, дзе здаюць зброю, атрымліваюць дакументы і могуць ісці ў кароткачасовыя звальненні. У гэты час бацькоў камандаванне брыгады запрашае ў глядзельную залу клуба часці на кароткі расповяд пра 231-ую артылерыйскую брыгаду, яе традыцыі, умовы службы. А ў гэты час усе жадаючыя госці, а гэта ў пераважнай большасці дзеці, моладзь, мелі магчымасць пакаштаваць салдацкай кашы, прыгатаванай на палявой кухні, запіць яе салодкім чаем, і агледзець баявую тэхніку, якая знаходзіцца на ўзбраенні.
З асаблівай цікавасцю назіраў, з якім інтарэсам аглядалі гарматы, цягачы, пускавыя ўстаноўкі дзяўчаты – яны, здавалася б, павінны быць вельмі далёкія ад спраў вайсковых і тэхнічных.
Улучыўшы момант, выклікаў на гутарку хлопцаў, прызваных з Лепельшчыны. Сфатаграфаваў іх. Знаёмцеся: сядзяць Аляксей Палееў з Заслонава і Арцём Фомічаў з Бароўкі. Аляксей да прызыву паспеў адвучыцца ў дзяржпрафліцэі, атрымаць пасведчанне трактарыста-машыніста. А потым па накіраванні ваенкамата вучыўся ў аўташколе на вадзіцеля аўтамашын.
Арцём атрымаў кваліфікацыю маркшэйдара – спецыяліста, які працуе пры разведцы радовішчаў карысных выкапняў, на будаўніцтве падземных камунікацый, займаецца геадэзічнымі вымярэннямі і разметкай, ад якіх залежыць дакладнасць і якасць працы праходчыкаў, будаўнікоў. Хлопец папрацаваў на будаўніцтве мінскага метро.
Арцём Курбака (крайні злева) – жыхар вёскі Чарэйшчына, працаваў у мясцовым сельгаспрадпрыемстве – ААТ "Чарэйшчына". Кажа, што на час службы працоўнае месца захавалася за ім.
У сярэдзіне стаіць Аляксандр Крывец, якога прызвалі з Бароўкі. Да службы ён вучыўся ў Беларускім дзяржаўным універсітэце інфарматыкі і радыёэлектронікі. Крайні справа – лепяльчанін Сяргей Налетка, дарэчы, калега Аляксея Палеева па месцы вучобы – Лепельскі дзяржпрафліцэй, таксама вадзіцель.
Хлопцы пакуль што не ведаюць, у якія падраздзяленні, на якія спецыяльнасці і пасады будуць размеркаваныя. Між тым афіцэры, кіраўнікі збораў маладога папаўнення ўжо праводзілі тэсціраванне, так што ў бліжэйшы час усё стане на свае месцы.
Вось зброя здадзена, дакументы на руках, сем'і і блізкія – у чаканні, салдаты ідуць у бок КПП.
Васіль МАТЫРКА.
Фота аўтара.
