Пачатак вялікага шляху: маладыя спецыялісты прыступілі да працы

Маладыя, амбіцыйныя, поўныя сілы і імкненняў. Учарашнія студэнты, а сёння спецыялісты, папоўнілі працоўныя калектывы Лепельскага раёна.

Маладыя, амбіцыйныя, поўныя сілы і імкненняў. Учарашнія студэнты, а сёння спецыялісты, папоўнілі працоўныя калектывы Лепельскага раёна. Сёлета пуцёўкі на свае першыя працоўныя месцы атрымалі 106 дзяўчат і хлопцаў. Рабяты сталі часткай працоўных калектываў абсалютна розных сфер – прамысловасці і сельскай гаспадаркі, медыцыны і адукацыі, сілавых структур і ведамстваў, гандлю і культуры, будаўніцтва і лясной гаспадаркі.

Педагагічная галіна – адна з тых сфер, дзе прыход маладых спецыялістаў дазволіў паспяхова закрыць кадравыя пытанні. Сёлета працаваць ва ўстановы адукацыі Лепельскага раёна прыбылі 14 чалавек. Гэта не толькі настаўнікі, але і выхавальнікі дашкольных устаноў, лабарант, інспектар па кадрах, майстры вытворчага навучання.

Першыя крокі заўсёды няпростыя. Асабліва ў пачатку вялікага шляху. Але маладым спецыялістам, якія прыбылі на Лепельшчыну па размеркаванні, дапамагаюць спраўляцца вопытныя калегі. Менавіта пра гэта мы і пагаварылі з Ангелінай Харлёнак і Вікторыяй Ногавай, выхавальнікамі дзяржаўнай установы адукацыі «Яслі-сад № 4 г. Лепеля», якія зусім нядаўна прыступілі да сваёй працоўнай дзейнасці.

Каб пагаварыць з дзяўчатамі, адправіліся ў дзіцячы сад, дзе, як вядома, свая асаблівая атмасфера. Дзіцячы смех і лепет, хатні ўтульнасць, такі знаёмы пах тварожнай запяканкі – за некалькі секунд аўтар гэтых радкоў вярнулася ў бесклапотнае дзяцінства. Трохі панаставальгіраваўшы, сустрэла сваіх суразмоўніц.

Праца па душы.

Маладога выхавальніка Ангеліну Харлёнак я застала ў той момант, калі яна са сваімі маленькімі падапечнымі праводзіла занятак – дзеці ляпілі з пластыліну фігуркі. Пакуль чакала завяршэння працэсу, трохі падгледзела, як малыя ўважліва слухаюць свайго выхавальніка і наперабой крычаць «Паглядзіце, як у мяне атрымалася!». У адказ на старанне выхаванцы пачулі: «Рабяты, якія вы малайцы. Усіх выдатна атрымалася!». Праз некалькі хвілін гучныя пяцігодкі адправіліся на вуліцу з памочнікам выхавальніка, а Ангеліне Дзмітрыеўне ўдалося вылучыць для мяне 10 хвілін для размовы.

Бачу, вам няпроста, але вы спраўляецеся, і дзеці вас слухаюцца?, -- пытаюся ў суразмоўніцы.

-- Вы маеце рацыю. Выбраная прафесія мне даспадобы, -- адказвае малады спецыяліст.

Ангеліна Дзмітрыеўна – наша зямлячка. Скончыла ДУА «Сярэдняя школа № 1 г. Лепеля», пасля заканчэння 9 класаў паступіла ў Полацкі каледж ВДУ імя П.М. Машэрава на спецыяльнасць «Дашкольная адукацыя». З 15 жніўня маладая выхавальніца прыступіла да працы на сваім першым працоўным месцы. Цяпер дзяўчына з'яўляецца асноўнай выхавальніцай у сярэдняй групе. Штодня сваёй клопатам, увагай і ведамі яна дзеліцца з 20 малышамі 4-5 гадоў.

Падменнай выхавальніцай у гэтай групе з'яўляецца вопытны прадстаўнік прафесіі Марыя Клундук. Яна ж стала і настаўнікам для маладога спецыяліста.

-- Першы працоўны дзень, вядома, быў хвалюючы. І хоць я да гэтага крыху працавала з дзецьмі падчас праходжання практыкі, усё ж працаваць у якасці самастойнага работніка выклікала пачуцці трывогі, няўпэўнасці.

Аднак усё склалася найлепшым чынам. Загадчыца яслі-сада Раіса Навуменка, мой настаўнік Марыя Мікалаеўна, ды і ўвесь калектыў мяне вельмі цёпла сустрэлі, пазнаёмілі з маленькімі падапечнымі і ўмовамі працы. Працоўныя будні закруцілі ў свой рытм, і ўжо праз некалькі дзён я стала адчуваць сябе больш упэўнена, пераканалася, што малышы і іх бацькі мяне, так бы мовіць, прынялі, даверыліся мне, -- падзялілася Ангеліна Дзмітрыеўна.

Зарадная, сняданак, заняткі, прагулка, абед, сон, падвячорак, зноў прагулка – дзень у садку дакладна спланаваны. Нягледзячы на шчыльны графік, малады спецыяліст паспявае удзяліць кожнаму дзіцяці ўвагу, з кімсьці пагаварыць па душах, кагосьці проста абняць, а з кімсьці адпрацаваць нейкі навучальны матэрыял. Пра дзяцей суразмоўніца распавядае з усмешкай.

-- Усе дзеці, канешне, розныя. Ёсць капрызныя, ёсць спакойныя ці наадварот занадта шустрыя, а ёсць тыя, якім важны тактыльны кантакт – заўсёды ідуць абдымацца, паседзець на руках. Паступова вывучаю патрэбы кожнага і стараюся ім даць тое, чаго яны хочуць. Упэўнена, яны ўсё адчуваюць, -- адзначыла выхавальніца.

Малады спецыяліст толькі нядаўна выйшла са сцен навучальнай установы, але і цяпер з'яўляецца студэнткай. Дзяўчына паступіла ў Віцебскі дзяржаўны ўніверсітэт імя П.М. Машэрава і ў дадзены момант навучаецца завочна на факультэце сацыяльнай педагогікі і псіхалогіі. Так, асвоіўшы яшчэ адну спецыяльнасць, у будучыні дзяўчына,

магчыма, будзе працаваць сацыяльным педагогам ці псіхолагам. Але гэта не дакладна. Ёсць верагоднасць, што Ангеліна Дзмітрыеўна прысвяціць сваё жыццё прафесіі выхавальніка. Будзем спадзявацца, дзеці яе да гэтага падштурхнуць.

Дзеці мяне зараджаюць

Мая другая суразмоўніца, Вікторыя Нагава, – таксама карэнная жыхарка Лепеля. Дзяўчына скончыла ДУА «Сярэдняя школа № 3 г. Лепеля», затым паступіла, як і папярэдняя гераіня матэрыялу, у Полацкі каледж ВДУ імя П.М. Машэрава. Цяпер Вікторыя Алегаўна працуе падменным выхавальнікам у старэйшай групе дзіцячага сада. Кіраўнік установы Раіса Сяргееўна, асноўны выхавальнік групы Аксана Іванова і іншыя дасведчаныя калегі дапамаглі маладому спецыялісту хутка адаптавацца да працоўнага асяроддзя, падтрымліваюць добрым словам, парадай, хвалой.

-- Першы працоўны тыдзень прайшоў хвалююча. Перажывала, ці падабаюся я дзецям, ці ўсё правільна я раблю, як ацэньваюць мяне бацькі маіх падапечных. Праз некаторы час пераканалася, што ўсё ідзе добра. Я працую з дзецьмі 5-6 гадоў, і, магчыма, з-за гэтага мне хутка ўдалося наладзіць з імі кантакт. Мы часта размаўляем і займаемся, рыхтуемся да школы, дзеці рэдка капрызяць, -- распавядае гераіня матэрыялу.

Маладога спецыяліста я заспела на вуліцы падчас прагулкі на пляцоўцы. Наша гутарка часта перапынялася, бо да выхавальніка то і справа падбягалі дзеці і дзяліліся нейкімі назіраннямі, часам на нешта скардзіліся, падыходзілі, каб проста пабыць побач і узяць Вікторыю Алегаўну за руку. Было відавочна, дзеці любяць свайго выхавальніка шчыра.

-- Супрацоўніцтва з дзецьмі мяне вельмі зараджае. Асабліва мне даспадобы займацца з імі падрыхтоўкай да ранішнікаў, праводзіць нейкія творчыя заняткі. Вядома, здараюцца розныя сітуацыі – бывае, дзеці сварацца, не могуць нешта падзяліць. У такіх выпадках не дазваляю злавацца на іх, а проста размаўляю з імі, тлумачу, як трэба сябе паводзіць у тых ці іншых сітуацыях.

Распавядаючы пра тое, як маладога выхавальніка сустрэлі бацькі выхаванцаў, суразмоўніца не хавае, што ў першы час яны ўспрымалі яе насцярожана. Вывучалі, назіралі за ёй. Праз некаторы час, пераканаўшыся, што дзеці вяртаюцца дадому задаволенымі і шчаслівымі, зразумелі, што трывожыцца за дзяцей не варта – новы выхавальнік стаў любімым для іх дзяцей.

Цяпер дзяўчына таксама працягвае вучобу. Вікторыя Алегаўна паступіла ў Беларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя Максіма Танка на спецыяльнасць«Дашкольная адукацыя». Выбранай прафесіяй дзяўчына задаволена і плануе і далей працаваць у гэтай сферы.

Тэкст і фота: Яна Міснік, газета "Лепельскі край"