Яна прывяла адразу некалькі фактараў, якія дазволілі гэтай інтэграцыйнай структуры выйсці ў лідары:
- Яна першапачаткова была маленькай, у яе не было запазычанасцей і да яе было далучана не шмат сельскагаспадарчых арганізацый, а ўсяго пяць. У іншых жа гэтая колькасць магла даходзіць да 26-ці. Акрамя таго мы ведаем, як наша малочная прадукцыя запатрабавана на знешніх рынках, а каля 70 працэнтаў структуры вытворчасці Пастаўскага малочнага завода – гэта сыр, то ёсць высокамаржынальны прадукт. Да таго ж рэнтабельнасць завода на сёння складае парадку 17 працэнтаў.
Дзякуючы сыраробнай вытворчасці, на другое месца, на думку Анжалікі Нікіцінай, вызначыла Верхнядзвінскі масласырзавод. Што да астатніх, намеснік адзначыла, што ў іх маецца пэўная станоўчая дынаміка, але пакуль гэтага недастаткова, каб прадпрыемствы цалкам забяспечвалі сябе той выручкай, якая ім патрэбна:
- Віцебская вобласць заўсёды была ў складанай сітуацыі ў частцы земляў – у нас 15 раёнаў з 21-га лічацца неспрыяльнымі па вядзенні гаспадарчай дзейнасці, – дадала Анжаліка Нікіціна. - У прынцыпе трэць Віцебскай вобласці – гэта гаспадаркі, якія працуюць самастойна. Напрыклад, "Новыя Гораны", Віцебская бройлерная птушкафабрыка, філіялы Віцебскаграпрадукта. Яны напрацавалі базу і сёння для іх працы ніякіх пагроз няма. Удзел гаспадарак, якія не трапілі ў арганізацыйныя структуры, знаходзіцца ў даволі няпростай сітуацыі: працуюць стратна, маюць зношаную матэрыяльна-тэхнічную базу. На нарадзе з Кіраўніком дзяржавы было вырашана, штото гэтыя гаспадаркі трэба аддаваць ва ўпраўленне прамысловым, перапрацоўчым прадпрыемствам, каб яны іх падцягвалі.
Крыніца: vitebsk-region.gov.by