Сёння ў аддзяленні пражывае 45 чалавек, і гэта максімальна магчымая колькасць пастаяльцаў. Гэта сведчыць толькі аб адным — прынятае ў 2005 годзе рашэнне было правільным, «Святліца» сапраўды становіцца другім домам для кожнага, хто сюды прыязджае.

— У нашым аддзяленні мы жывем вялікай сям'ёй — сябруем, размаўляем, ведаем інтарэсы і захапленні адзін аднаго. Такая форма працы за гэтыя гады зарэкамендавала сябе як адна з самых эфектыўных і запатрабаваных у пытаннях падтрымкі грамадзян пажылога ўзросту. І гэта не значыць, што ўсе нашы бабулі і дзядулі адзінокія. Так, частка з іх — тыя, у каго няма на дадзены момант блізкіх, і яны маюць патрэбу ў апецы. Але ёсць і тыя, у каго ёсць дзеці, але яны па тых ці іншых прычынах не могуць клапаціцца пра сваіх бацькоў. Сустракаюцца і такія грамадзяне, якім проста падабаецца жыць такой вялікай сям'ёй. Кожны ў нашым вялікім доме знаходзіць тое, што яму трэба, — расказала загадчыца аддзялення Алена Чувіліна.

Дарэчы, Алена Леанідаўна кіруе «Святліцай» з моманту яе адкрыцця. Гаспадарскі падыход да справы, пісьменнасць, адказнасць, высокія высакародныя чалавечыя якасці і, вядома, любоў да сваёй прафесіі вызначылі паспяховы курс кіраўніцтва Алены Чувілінай.

З усёй душой да справы тут падыходзіць абсалютна кожны супрацоўнік — а іх у аддзяленні 19 чалавек. Гэта і сацыяльныя работнікі, і медыцынскія сёстры, і кухары, і тэхнічны персанал. У кожнага з іх — свая місія, але аб'ядноўвае іх адно: імкненне праяўляць клопат.

У аддзяленні ёсць усё, каб не залежаць ад іншых службаў і ў поўным аб'ёме аказваць паслугі. Тут свой харчаблок, пральня, лазня, душавыя, утульныя пакоі для пражывання, дагледжаная прылеглая тэрыторыя. Таксама ёсць магчымасць развіваць любімыя хобі, напрыклад, чытаць кнігі або займацца рукадзеллем.

172 прасм. У гэтай працы няма месца амбіцыйнасці, ганарыстасці або чэрствасці. Затое ёсць месца бясконцаму цярпенню, шчырай любові да людзей, высакароднасці і дабрыні. Менавіта з такім падыходам працуе каманда кругласутачнага прабывання для грамадзян пажылога ўзросту «Святліца». Сказаць «працуе» не зусім дакладна. Хутчэй — клапоціцца пра тых, хто ў гэтым асабліва мае патрэбу.


Гісторыя аднаго з самых душэўных і па-хатняму ўтульных месцаў на Лепельшчыне пачалася ў снежні далёкага 2005 года. За амаль 20-гадовую гісторыю свайго існавання аддзяленне аказала клопат, дапамогу і падтрымку больш чым паўтысячы грамадзянам. Прычым, грамадзянам не толькі нашага раёна, але і іншых рэгіёнаў краіны.

Сёння ў аддзяленні пражываюць 45 чалавек, і гэта максімальна магчымая колькасць пастаяльцаў. Гэта кажа толькі аб адным — прынятае ў 2005 годзе рашэнне было правільным, «Святліца» сапраўды становіцца другім домам для кожнага, хто сюды прыязджае.

— У нашым аддзяленні мы жывём вялікай сям'ёй — сябруем, размаўляем, ведаем інтарэсы і захапленні адзін аднаго. Такая форма працы за гэтыя гады зарэкамендавала сябе як адна з самых эфектыўных і запатрабаваных у пытаннях падтрымкі грамадзян пажылога ўзросту. І гэта не значыць, што ўсе нашы бабулі і дзядулі адзінокія. Так, частка з іх — тыя, у каго няма на дадзены момангт блізкіх, і яны маюць патрэбу ў апецы. Але ёсць і тыя, у каго ёсць дзеці, але яны па тых ці іншых прычынах не могуць клапаціцца пра сваіх бацькоў. Сустракаюцца і такія грамадзяне, якім проста падабаецца жыць такой вялікай сям'ёй. Кожны ў нашым вялікім доме знаходзіць тое, што яму патрэбна, — расказала загадчыца аддзялення Алена Чувіліна.

Дарэчы, Алена Леанідаўна кіруе «Святліцай» з моманту яе адкрыцця. Гаспадарскі падыход да справы, пісьменнасць, адказнасць, высокія высакародныя чалавечыя якасці і, вядома, любоў да сваёй прафесіі вызначылі паспяховы курс кіраўніцтва Алены Чувілінай.

З усёй душой да справы тут падыходзіць абсалютна кожны супрацоўнік — а іх у аддзяленні 19 чалавек. Гэта і сацыяльныя работнікі, і медыцынскія сёстры, і кухары, і тэхнічны персанал. У кожнага з іх — свая місія, але аб'ядноўвае іх адно: імкненне праяўляць клопат.

У аддзяленні ёсць усё, каб не залежаць ад іншых службаў і ў поўным аб'ёме аказваць паслугі. Тут свой харчаблок, пральня, лазня, душавыя, утульныя пакоі для пражывання, дагледжаная прылеглы тэрыторыя. Таксама ёсць магчымасць развіваць любімыя хобі, напрыклад, чытаць кнігі ці займацца рукадзеллем.


— У «Святліцы» я ўжо чацвёрты год і за гэты час ні разу не пашкадавала, што прыехала сюды. У мяне тут сябры, цікавыя суразмоўцы. Асабліва люблю мець зносіны з бабулямі і дзядулямі, якія памятаюць гады вайны. Іх гісторыі заўсёды выклікаюць шмат пачуццяў. У вольны час люблю чытаць. Дарэчы, у нас вельмі добры кніжны фонд, нас часта наведвае бібліятэкар і прыносіць літаратуру па індывідуальных заказах. Сын не раз прапаноўваў паехаць да яго, але я адмаўляюся. Тут мне вельмі падабаецца, — падзялілася ўражаннем Наталля Шыкіна.

Гэта месца па-сапраўднаму стала другім домам для многіх. І гэтаму ёсць прамое тлумачэнне — бабулі і дзядулі адчуваюць, што тут усё ад душы, шчыра і з любоўю.

–– Усе дзяўчаты ў нас залатыя! — так адгукаецца пра клапатлівых работнікаў аддзялення Лідзія Любачкіна. Жанчына родам з Казахстана, па волі лёсу апынулася на Лепельшчыне, і цяпер не можа нарадавацца — усё тут ёй па душы. Асабліва Лідзію Іванаўну ўражвае наша багатая прырода.

Знаходзіцца ў «Святліцы» грамадзяне могуць да 6 месяцаў, аднак, як паказвае практыка, кожныя паўгода гэты тэрмін падаўжаецца. Выпадковасць? Не! Заканамернасць! Унутры будынка на ейнай са сцен ёсць надпіс «Шчасце там, дзе мы!». Прачытаўшы гэты матэрыял, думаю, кожны зразумее яго глыбокі сэнс…