Кандытарская фабрыка «Камунарка» у пяты раз наведала аддзяленне кругласутачнага знаходжання «Святліца». На другім паверсе будынка замест звыклых штор на вокнах — трохстворкавая «шакаладная» шырма брэнда, замест кніжнага стала — промостойка. Жыхары аддзялення зручней уладкоўваюцца на крэслах і з непрыхаванай цікаўнасцю чакаюць пачатку.
Кандытарская фабрыка «Камунарка» у пяты раз наведала аддзяленне кругласутачнага знаходжання «Святліца». На другім паверсе будынка замест звыклых штор на вокнах — трохстворкавая «шакаладная» шырма брэнда, замест кніжнага стала — промостойка. Жыхары аддзялення зручней уладкоўваюцца на крэслах і з непрыхаванай цікаўнасцю чакаюць пачатку.
Першым бярэ слова начальнік упраўлення па працы, занятасці і сацыяльнай абароне райвыканкама Васіль Равовы. Афіцыйны госць віншуе ўсіх з Днём жанчын. Затым адбываецца нечаканы паварот — выяўляецца яшчэ адна святочная нагода, персанальная. Так супала, што ў гэты дзень свой дзевяностагадовы юбілей адзначаў Віктар Мальчэўскі. Ветэран вайны расчуліўся ад увагі, добрых слоў і падарункаў. Якія эмоцыі адольвалі юбіляра — уявiць складана. Толькі змахнуўшы скупую слязу, ён напаўвоўлас паўтараў «дзякуй».
Пенсіянерка ў прыбранай ружовай кофтачцы ўсміхаецца і, ківаючы галавой, з павагай прамаўляе: «Помнім і дзякуем, што не забываеце».
Афіцыйная частка мерапрыемства змяняецца забаўляльнай. Увага гледачоў пераходзіць на творчы калектыў «Мятліца», арганізаваны пры аддзяленні дзённага знаходжання інвалідаў ТЦСАН і ў склад якога ўваходзяць інваліды па зроку. Вясёлыя мелодыі ліюцца адна за адной. Хочацца адзначыць харызматычнасць артыстаў, якая надае выступленню яркасць, а выразу «не зводзіць вачэй» — літаральнасць. Слухачы таксама аказаліся вельмі актыўнымі, не шкадуючы сілаў на апладысменты і адбіванне знаёмых рытмаў. Дарэчы, канцэртная праграма і калектывы штогод змяняюцца, прыносячы з сабой новыя ўражанні. У перапынках паміж песнямі адна з вакалістак зачытвае вершы. У памяці захавалася прыгожая і філасофская радок: «Каб ніколі не ўбывала ў душы ў вас нябачныя сілы». Гучыць «Малінавы звон», мысленна адносячы прысутных кудысьці ў глыбіню душы і лет… Навеяная лёгкая сум аказалася прыемным пачуццём і галоўнае — дазіраваным. Наступнае выступленне ўжо на кантрасце — запальныя прыпеўкі. Падышоў час і для павольнага танца — дамы запрасілі кавалераў.
Чырвоны Капялюш Аліна — казачны герой ад фабрыкі, які суправаджае ўсе святочныя мерапрыемствы і выставы, — рыхтуе паднос для ўручэння падарункаў. Кандытарскіх вырабаў у «Камунаркі» мноства, аднак традыцыйна ў «Святліцу» прывозяць суфле з улікам узроставых асаблівасцей. Усім сарака васьмі пастаяльцам дасталіся аднолькавыя наборы прэзентаў. Загадчыца аддзялення Алена Чувіліна запрашае гасцей, каб бліжэй пазнаёміцца з самой установай. Адзначае паступовае выраўноўванне суадносін мужчын і жанчын, ёсць нават сямейныя пары.
Будучы тут упершыню, чакала ўбачыць нешта накшталт бальніцы з белымі палатамі і мінімалізмам у абстаноўцы. Зазірнуўшы ў асобныя пакоі і прайшоўшы па калідоры, зразумела: больш умеснай будзе аналогія з санаторыем. Высокія экзатычныя расліны суседнічаюць з мілымі рэчамі ручной працы, якія робяць інтэр'ер непаўторным, нестрыеўныя колеры і многія іншыя моманты, якія пацвярджаюць параўнанне.
Нядаўна адкрылася пакой для рэлаксацыі. Там запанавала спакой — салатова-жоўтыя тоны, мяккі з высокім ворсам дыван і прыглушанае святло. Паветраныя шторы задрапіравалі сцяну, стварыўшы ілюзію пашыранай прасторы, а невялікі і ўтульны дыванчык прымае абрысы чалавека, які сядзіць у ім, і мякка пагойдваецца, нібы па хвалях. Тут жа праводзіць свае гутаркі псіхолаг, сюды ідуць адпачыць ад таварышаў па пакоі, тэлевізара і проста ўстрымацца.
Дэлегацыя працягвае разглядаць апартаменты, а мы тым часам зазірнем да Валянціны Авдзіевіч.
Гасцінная гаспадыня садзіць за стол і ахвотна дзеліцца сваёй гісторыяй. Прыехала ў «Святліцу» крыху больш за тры гады таму з вёскі Стараселле, дзе пражывала адна. Да таго часу яе рэгулярна наведвала дырэктар ТЦСАН Наталля Іванова і прапаноўвала больш камфортныя ўмовы. Шкада, што раней не згаджалася, бо тут не трэба думаць, як разагрэць печку, зрабіць уборку і памыцца. Заўсёды цёпла і камфортна, ёсць з кім пагаварыць, уважлівы персанал побач. Як за родную даглядае за ёй Жанна Капылова. У прасторным пакоі яшчэ тры жанчыны, якія сталі сяброўкамі. Валянціна Рыгораўна з маладосці спявае і цяпер кааперуецца з іншымі аматарамі вакалу. Часам на балконе ўвечары пачнуць песню — па ўсёй акрузе чуваць. Пару гадоў таму да візіту высокапастаўленай асобы ёй і яшчэ некалькім спявачкам пашылі прыбраныя касцюмы. Утварыўся самадзейны ансамбль. Фота, зробленае тады на памяць, беражліва захоўвае ў сваёй шафцы.
Суразмоўца — чалавек жыццярадасны і актыўны. Нягледзячы на ўзрост і трысціну для хадзьбы, прытанцоўвала нараўне з артыстамі «Мятліца», адставіўшы апору далей. Падфарбаваныя алоўкам бровы выдаюць у ёй модніцу і імкненне добра выглядаць. Смяецца: нават прыхільнік ёсць.
Паралельна з нашай сустрэчай і гутаркай падыходзіла да канца і іншая. Перад ад'ездам кожны з бакоў выказаў надзею на далейшае супрацоўніцтва.
Яўгенія ЛЯХ.
На здымках: Васіль Рававы віншуе Віктара Мальчэўскага з юбілеем