У пачатку купальнага сезона месцам адпачынку часцей за ўсё з'яўляецца бераг вадаёма. Аднак мы часам грэбуем элементарнымі правіламі бяспекі і купаемся ў любым возеры ці сажалцы, і ў выніку атрымліваем цэлы букет непрыемных захворванняў, сярод якіх церкарыёз або сверб купальшчыкаў не самае небяспечнае.
У пачатку купальнага сезона месцам адпачынку часцей за ўсё з'яўляецца бераг вадаёма.
Аднак мы часам грэбуем элементарнымі правіламі бяспекі і купаемся ў любым возеры ці сажалцы, і ў выніку атрымліваем цэлы букет непрыемных захворванняў, сярод якіх церкарыёз або сверб купальшчыкаў не самае небяспечнае. Каб пазбегнуць такой небяспекі, дастаткова прытрымлівацца простага правіла: купацца толькі ў адведзеных для гэтага вадаёмах.
Зона павышанай рызыкі - стаячыя вадаёмы, забруджаныя арганічнымі і бытавымі адходамі, з вялікай воднай расліннасцю, дзе водзяцца рачныя смаўкі і на паверхні якіх плаваюць птушкі.
Церкарыёз – гэта паразітарнае захворванне, узбуджальнікам якога з'яўляюцца нябачныя няўзброеным вокам лічынкі гельмінтаў вадаплаўных птушак - «церкарыі». Паражэнне часцей за ўсё адбываецца ў летнія месяцы, калі адзначаецца масавы выхад церкарый з заражаных малюскаў, хоць заражэння магчымыя з мая па кастрычнік, т.к. церкарыі захоўваюць жыццяздольнасць і актыўнасць пры тэмпературы +3+5 градусаў.
Выйшаўшы з цела рачных малюскаў-прудавікоў, церкарыі, свабодна перамяшчаючыся ў вадзе, шукаюць свайго асноўнага гаспадара – качак, марскіх чайкаў і г.д. Пры спробе заразіць неспецыфічнага гаспадара (чалавека) церкарыі гінуць, аднак здольныя выклікаць, першасную рэакцыю, раздражненне скуры, алергію і моцны сверб. Калі лічынак у вадзе мала, іх напад можа застацца для купальшчыка незаўважаным, але калі іх колькасць высокая а час купання зацягваецца на 20-30 і больш хвілін, паражэнне скурных пакроваў становіцца множным і развіваецца захворванне.
Праявы церкарыёзу наступаюць на працягу першай паўгадзіны. Там, куды трапілі церкарыі, скура чырванее, адчуваецца паколванне, сверб. Праз некалькі гадзін з'яўляецца сып, пухіры, можа таксама ўзнікнуць слабасць, галавакружэнне, парушэнне сну, павышаецца тэмпература, часам бывае сухі кашаль. Праз 7-10 сутак клінічныя праявы аслабеюць, а пігментацыя на месцы сыпу і лёгкі сверб застаюцца яшчэ 2-3 тыдні.