11 сакавіка, Мінск /Ганна Грамыка - БелТА/. У праваслаўных вернікаў сёння пачынаецца Масленічны тыдзень (Масленіца), падчас якога царква рыхтуецца да пачатку Вялікага посту.
Масленіца - свайго роду аналаг заходняга карнавалу. У гэты тыдзень агульнапрынятымі заняткамі з'яўляюцца народныя забавы, гулянні, жарты, гульні. Згодна з царкоўным статутам, у Масленічны тыдзень ужо не належыць есці мяснога, аднак дазваляецца малочнае, рыба і яйкі. Менавіта таму самымі папулярнымі стравамі Масленіцы на Русі заўсёды былі бліны, сыр, ікра і рыбныя пірагі.
Афіцыйная царкоўная назва Масленіцы - Седміца аб Страшным судзе, а таксама Сырапусная седміца. Яна прысвечана напамінанню аб апакаліптычным канцы гісторыі і другім прышэсці Хрыста. У багаслужбовых спевах Гасподзь Ісус Хрыстос называецца правасудным, а суд яго - праведным і непадкупным выпрабаваннем. Спевамі Сырапуснага тыдня царква ўнушае нам, што гэты тыдзень ёсць ужо набліжэнне пакаяння, перадсвята ўстрымання, "седміца перадчышчэння".
Між тым у свядомасці народа Масленіца ўспрымаецца не столькі перыядам пакаяння і самааналізу, колькі перыядам бурнага, маляўнічага весялосці, бо перад пастом трэба атрымаць эмацыйную разрадку перад аскетычным подзвігам. Акрамя таго, свята Масленіцы вядома яшчэ з часоў язычніцтва і мае прыродна-сімвалічнае значэнне: карнавал азначае развітанне з зімой і сустрэчу вясны.
Як вядома, на працягу гэтага тыдня прынята есці бліны (бо блін - рытуальны сімвал сонца) і хадзіць у госці. У Беларусі перад пачаткам Масленічнага тыдня існаваў звычай, які атрымаў назву "цягнуць калоду". У перыяд са Каляд да Масленіцы было дазволена жаніцца, і калі хтосьці з маладых хлопцаў не паспеў - яго "каралі". Жанчыны з песнямі хадзілі па вёсцы і цягалі палено з прывязанай да яго вяроўкай, калі ім сустракаўся нежанаты юнак, яны накідвалі на яго вяроўку і прымушалі цягнуць калоду, пры гэтым актыўна яму перашкаджаючы. За сваё вызваленне юнак павінен быў даць выкуп.
Кожны дзень на Масленічным тыдні мае свае асаблівасці. Да прыкладу, у чацвер аб'язджалі маладых коней, каталіся на ўжо аб'езджаных, а таксама на санях з пагоркаў. Лічылася, чым даўжэй будзеш ездзіць, тым даўжэй вырасце лён. А яшчэ ў гэты дзень бацька дзяўчыны, якая доўга не выходзіла замуж, саджаў яе на сані і вазіў на своеасаблівыя агляды па сваёй і навакольных вёсках.