Вясеннія выпальванні сухой расліннасці

Практычна ўсе травяныя палы адбываюцца па віне грамадзян. Даволі часта такія загаранні выходзяць з-пад кантролю і імкліва распаўсюджваюцца на вялікія плошчы.

Нягледзячы на тое, што сезон травяных палоў складае ўсяго некалькі тыдняў, ён носіць масавы характар. Навукова даказана, што травяныя палы не прыносяць карысці глебе і расліннасці. Таксама падчас травяных палоў гіне вельмі шмат жывёл і птушак, якія жывуць у сухой траве, а таксама насякомых. Таксама неабходна адзначыць, што пры жанні травы адбываюцца выкіды ў атмасферу вуглякіслага газу, што неспрыяльна адбіваецца на самаадчуванні людзей, асабліва тых, хто пакутуе захворваннямі органаў дыхання. Травяныя палы прыводзяць да рознага роду пашкоджанняў гаспадарчых пабудоў, да загаранняў жылых дамоў, што, у сваю чаргу, можа быць прычынай атрымання апёкаў і нават гібелі людзей.

Міфы пра травяныя палы

Міф 1: Выпальванне травы прагравае глебу і абагачае яе попелам, у выніку чаго на выгарэлых участках новая трава з’яўляецца хутчэй і расце лепш.

Эфект больш хуткага росту травы пасля травяных палоў — уяўны: сухая трава проста хавае маладыя зялёныя парасткі, у той час як на чарнеючых выгарэлых участках зялёная трава добра заўважная. Глеба ад хуткацечнага травянога пажару праграваецца нязначна, але пры гэтым гінуць пупышкі і насенне траў на паверхні або ля самай паверхні зямлі, карысныя мікраарганізмы і дробныя жывёлы.

Што ж тычыцца угнаення глебы попелам, травяны пажар не дадае нічога новага: мінеральныя пажыўныя рэчывы, якія ўтрымліваюцца ў попеле, усё роўна трапілі б у глебу пры раскладанні сухой травы (а ўлетку, у цяпле, яна раскладаецца вельмі хутка). Пасля пажару ўтвораны попел не пранікае ў глебу, а застаецца на яе паверхні і першы ж моцны дождж змывае яго ў ручаі і рэкі, дзе рабіць яму зусім няма чаго. Гэта значыць, абагачэнне попелам не адбываецца.

Міф 2: Калі спаліць траву вясной, то гэта заб’е ўсіх кляшчоў, гадзюк і іншых небяспечных жывёл, шкоднікаў, а карысныя звяры і птушкі паспеюць уцячы/адляцець.

Магчыма, кляшчы і гадзюкі не ратуюцца. Але. Выпальванне сухога травастою прыводзіць да гібелі кладак і месцаў гнездавання такіх птушак, як крыква, чырок-чарот, чыбіс, травнік, бекас, чаротная і звычайная аўсянкі,

палявы, лясны і чубаты жаўруны, лугавы жаваранак (на пажарышчах часта знаходзяцца згарэлыя птушыныя гнёзды са слядамі яек). У агні могуць загінуць і пацярпець звяры, паўзуны, земнаводныя: асабліва наванароджаныя зайчаняты, вожыкі і ежаняты, жабы, квакшы. Пры моцным травяным пажары гінуць практычна ўсе жывёлы, якія жывуць у сухой траве або на паверхні глебы, многія насякомыя, іх лічынкі, лялячкі, а яшчэ дажджавыя чарвякі і іншая жыўнасць, якая знішчае розных шкоднікаў саду і агарода і ўдзельнічае ў працэсе ўтварэння глебы. Нехта згарае, нехта задыхаецца ў дыме.

Міф 3: Усе вакол паляць, значыць, так трэба. Чым я горшы? Як правіла, у дадзеным выпадку логіка такая: калі я не запалю траву ля сваёй вёскі зараз, а вецер дзьме ў бок ад дамоў, яе запаляць у суседняй вёсцы, а вецер дзьме ў мой бок.

Як бы гэта ні выглядала дзіўна, але такія «спаборніцтвы» сапраўды здараюцца. Пры гэтым дачнікі-піраманы не разумеюць, што паліць суседзяў непрыемна, вецер можа рэзка змяніцца, пажар можа абысці вёску і вярнуцца з тылу.