Гледзячы на гэту мініятюрную дзяўчыну з прыемным голасам і бясконцым абаяваннем, складана ўявіць, што яна майстэрску кіруе сапраўднай махінай на колах. Юлія Позняк за рулём аўтобуса перавозіць пасажыраў па прыгарадным маршруце. Працуе дзяўчына ў філіяле «АТП-14 г. Лепель» ААТ «Віцебскаўтатранс».

– Юлія Васільеўна, вы – вельмі смелая. Ці не страшна браць на сябе адказнасць за вялікую колькасць людзей падчас іх транспарціроўкі? – задаю пытанне сваёй суразмоўніцы і чую рашучае:

– Ды не. Вядома, гэта складаная праца, але цікавая, – і становіцца зразумела, што ў гэтым сказе ключавое слова «цікавая».

- Я даўно марыла пра гэту працу. Вадзіцельскі стаж у мяне ў якасці аматара - больш за 10 гадоў, у АТП спачатку прыйшла на пасаду кандуктара. Прыгледзеўшыся і натхніўшыся вопытам калег, вырашыла стаць кіроўцам аўтобуса. Вельмі баялася рэакцыі дырэктара, але, як ні дзіўна, Міхаіл Казімірчык мяне падтрымаў. Вельмі удзячная яму за штуршок і прасоўванне да намечанай мэты. Яшчэ хачу сказаць словы падзякі Аляксандру Шкірандо, які навучыў мяне мастацтву кіравання і навучыў карыстацца касавым абсталяваннем, - кажа Юлія.

- Скажыце, калі ласка, як ваша сям'я адрэагавала на рашэнне стаць кіроўцам аўтобуса?

– Муж, дзеці і мае бацькі падтрымалі рашэнне ў выбары прафесіі, бо я шчыра хацела займацца менавіта гэтай справай, - кажа дзяўчына. - Калі пасажыры бачаць мяне за рулём аўтобуса, то спачатку здзіўляюцца, а потым захапляюцца.

- Як вас прынялі ў калектыве на новай пасадзе?

– Вельмі пазітыўна. Ёсць калегі, да якіх можна звярнуцца па дапамогу, з кім проста пагаварыць, абмеркаваць будні і працу прадпрыемства. Мне пашанцавала, – канстатуе Юлія.

- Самае складанае ў прафесіі кіроўцы аўтобуса - ранні пад'ём. Як вы з гэтым спраўляецеся?

- Любімая справа і блізкі чалавек дапамагаюць выйсці на маршрут поўнай сіл і энергіі. Я з задавальненнем прачынаюся кожную раніцу і збіраюся на працу, – падзялілася лепяльчанка.